Meer autonomie, ofwel zelfsturing, met deze 50+ rechten

sinterklaas heoft niet meer voor realistische zelfbeschikking en zelfsturing

Hoe afhankelijk denk je te zijn van anderen?

Hoe bewust ben je je van je autonomie? Je zelfsturing?

Autonomie is een ander woord voor zelfsturing.

Zwart-wit

“Wie zoet is krijgt lekkers, wie stout is de roe.”

Zo zongen we bij onze schoentjes in afwachting van cadeautjes met Sinterklaas.

We zongen dat we geen autonomie hadden over ons lot.

Ook gingen veel implicaties van deze zwart-wit rechtspraak over onze prille breintjes heen.

Duizenden tinten grijs

Op volwassen leeftijd blijkt dat het leven een stuk genuanceerder in elkaar steekt.

Het is niet altijd pats-boem zonneklaar hoe het beste kunnen handelen.

Met een moederwond wordt ons zelfbeeld ook nog ‘ns continue omlaag gepraat en is de dreigende roe ons doembeeld dat ons elke dag vergezelt.

Realistische zelfbeschikking en zelfsturing

De remedie voor het innerlijk rumoer van negatieve zelfkritiek, twijfel en onzekerheid is om te komen tot realistische zelfbeschikking en zelfsturing.

De met afstand beste manier om daar te komen, is door het helen van je moederwond.

Om je op weg te helpen, geef ik je meer dan 50 tips.

Het zijn rechten, die je altijd op je verlanglijstje wilt hebben staan.

Komen ze…

50+ rechten voor meer autonomie ofwel zelfsturing

  1. Ik heb het recht op mijn leven.
  2. Ik heb het recht op persoonlijke ontwikkeling en groei.
  3. Ik heb veel meer mogelijkheden en keuzes in mijn leven, dan alleen maar overleven.
  4. Ik mag rouwen over wat ik nooit gekregen heb, terwijl ik het nodig had of over wat ik gekregen heb wat ik niet nodig had.
  5. Ik ben in staat om mijn innerlijke wereld te leren kennen en ontdekken, inclusief het helen van mijn moederwond.
  6. Ik heb het recht mijn eigen waarden en doelstellingen te volgen.
  7. Ik heb het recht ‘nee’ te zeggen tegen alles wat voor mij te vroeg komt, onveilig is of voelt, of niet overeenstemt met mijn waarden.
  8. Ik mag ‘nee’ zeggen als ik ergens geen zin in heb, gewoon omdat ik er geen zin in heb.
  9. Ik heb het recht op waardigheid en respect.
  10. Ik mag beslissingen nemen.
  11. Ik mag mijn eigen beslissingen nemen.
  12. Ik heb het recht dat mijn behoeften en wensen worden gerespecteerd door anderen.
  13. Ik mag een eind maken aan gesprekken met mensen die maken dat ik me klein voel, of weggezet of vernederd.
  14. Ik heb het recht niet verantwoordelijk te zijn voor het gedrag van anderen, hun handelingen, hun gevoelens of problemen.
  15. Ik heb het recht me te vergissen en fouten te maken.
  16. Ik hoef niet perfect te zijn.
  17. Ik mag al mijn gevoelens voelen en ervaren.
  18. Ik heb het recht boos te zijn op iemand waar ik van hou.
  19. Ik heb het recht om mijn eigen unieke ‘ik’ te zijn, zonder het gevoel te hebben dat ik niet goed genoeg zou zijn.
  20. Ik mag bang zijn en ik mag zeggen: “ik ben bang.”
  21. Ik mag vinden wat ik vind.
  22. Ik mag doen wat ik wil.
  23. Ik heb het recht mijn standpunten te vertellen.
  24. Ik heb het recht om te worden gezien, gehoord en gekend.
  25. Ik mag alles ervaren om vervolgens mijn angsten, schuldgevoel en schaamte gewoon te laten gaan.
  26. Ik mag mijn beslissingen nemen op basis van mijn gevoelens, mijn oordeel of wat voor reden ik kies.
  27. Ik heb het recht mijn mening te herzien, altijd.
  28. Ik mag gewoon van gedachten veranderen, altijd.
  29. Ik mag blij zijn.
  30. Ik mag gelukkig zijn.
  31. Ik heb het recht zorgeloos te zijn.
  32. Ik hoef niet alles altijd serieus te nemen.
  33. Ik heb recht op mijn behoefte aan eigen persoonlijke ruimte en tijd voor mezelf.
  34. Het is helemaal in orde om ontspannen, speels en frivool te zijn.
  35. Ik hebt het recht om te veranderen en te groeien.
  36. Ik mag ontvankelijk zijn om mijn niveau van communicatie te verbeteren, en meer communicatieve vaardigheden te leren en te oefenen zodat anderen mij beter kunnen begrijpen.
  37. Ik mag vrienden maken.
  38. Ik heb het recht me op m’n gemak te voelen bij anderen.
  39. Ik mag mezelf aanvaarden.
  40. Ik heb het recht om in een niet-bedreigende omgeving te zijn.
  41. Ik mag gezonder zijn dan mensen om me heen.
  42. Ik kan voor mezelf zorgen, wat er ook komt.
  43. Ik mag rouwen over actuele en eerdere verliezen in mijn leven.
  44. Ik heb het recht anderen te vertrouwen die mijn vertrouwen hebben verdiend.
  45. Ik mag anderen vergeven op het voor mij juiste moment.
  46. Ik mag mezelf vergeven.
  47. Ik heb het recht om onvoorwaardelijke liefde te ontvangen en te geven.
  48. Ik mag voor mezelf zorgen.
  49. Ik mag voor mezelf zorgen voordat ik verplichtingen ten opzichte van anderen op me neem.
  50. Ik mag alles onderzoeken waar ik nieuwsgierig naar ben.
  51. Ik heb het recht mijn eigen weg te gaan.

Sinterklaas hoeft niet meer te bestaan

Op volwassen leeftijd hoeft de goedheiligman jouw wensen niet langer in vervulling te laten gaan.

Je bent groot genoeg gegroeid om je eigen leven gestalte te gaan geven.

Jouw verlanglijstje = jouw wensenlijstje = jouw kader, waarbinnen constructieve communicatie en begrenzing met je omgeving plaatsvindt.

Jij kunt je eigen wensen (leren) vervullen

Vanuit realistische zelfbeschikking en zelfsturing kun je je leven gestalte geven.

Op een manier die bij je past.

Op een manier, die tegelijkertijd recht doet aan de rechten van anderen.

Daar word je leven een heel stuk leuker van.

Zinvol!

Waardevol!




Een paar redenen waarom je moeder beter niet je beste vriendin hoort te zijn

moeder beter niet je beste vriendin www.naarjezininjeleven.nl  moederwond archetype

 

Onlangs kwam ik een artikel tegen: 7 redenen waarom je moeder je beste vriendin is.

Ik vond het op internet. In de Libelle.

De desinformatie in het artikel voor dochters met een moederwond is problematisch.

Van je moederwond kom je in ieder geval niet af, als je afgaat op wat in het artikel staat.

Wat is dan zo problematisch?

In de titel staat al een probleem: ‘dat je moeder je beste vriendin is’.

‘Is’?
Niet ‘kan zijn’?

Het komt voor dat moeders en dochters werkelijk vriendinnen worden als volwassen vrouwen.

Het komt ook voor dat moeders en dochters een ongezonde binding hebben die van buitenaf de grootste vriendschap schijnt, maar gebaseerd is op afhankelijkheid en angst. Vaak zijn dan de mannen er omheen een aanwijzing voor de gezondheid van zo’n relatie.
Hoe zitten zij in hun vel? Wat is hun interactie met die twee ‘beste vriendinnen’?
Horen ze erbij? Worden ze ingesloten? Worden ze buitengesloten?

Het komt ook voor dat moeders hun eigen kinderen mishandelen, of oogluikend toestaan dat anderen hun kinderen mishandelen of misbruiken.
Nou, een mooie vriendin heb je daar dan aan…

“Ze is natuurlijk de vrouw die je met liefde heeft grootgebracht, …” begint het artikel

Natuurlijk is de aanname hier dat moeders altijd van hun kinderen houden. Echte moeders doen dat nou eenmaal. Maar dat is een stereotypering.

Moeder worden is voor veel vrouwen een transformatie, een initiatie in het mysterie dat je het leven kan dragen, baren en voortbrengen. Het is niet alleen maar rozengeur en maneschijn. Het is ook stressvol, onwennig, eng, vol onzekerheid of domweg traumatisch (zwanger door geweld, ongewenst zwanger, traumatische bevalling, enzovoorts). Of je komt je zelfs in een psychose terecht als je smetvrees hebt, of…

Als het niet al teveel tegenzit, dan leer je je verbinden met je kind en kan de liefde ervoor groeien. Dat is een natuurlijk proces, maar een zekerheid is het niet.

Als je moeder een niet geheelde moederwond heeft, dan staat haar vermogen tot zorg en warmte en aandacht geven onder druk.
Wat geeft zij dan haar kind?

Het gebruik van altijd, is een teken van onvolwassenheid

Het artikel vertelt dat die moeder als beste vriendin je bijvoorbeeld altijd weet te verrassen.
Je altijd geeft waar je zo naar verlangt (die dure tas!) zonder iets terug te verwachten (ze is hartstikke blij met een simpel bosje bloemen).
Ze hoort het meteen als het niet goed met je gaat en weet je dan op te vrolijken.
Zo’n moeder is je grootste fan (en jij die van haar) en haar doel is jou te vormen tot een gelukkige, zelfverzekerde vrouw (daar ben je zelf niet bij natuurlijk, en de rest van je omgeving ook niet).
Zo’n beste vriendin adviseert jou over alles, ze heeft het allemaal al gedaan en kan jou van het beste advies voorzien.
Ze weet wat jouw lievelingskostje is en niemand maakt het lekkerder dan zij.
Je lijkt steeds meer op haar, en daar ben je trots op.
Ze zal je nooit laten vallen ook al ben je onhebbelijk tegen haar.
De vriendschap met je moeder gaat nooit voorbij.

Aldus het artikel.

Je komt nooit van haar af, lijkt wel

Ze is er altijd.
Incasseert alles, weet alles, vervult alles, is zelfs degene die je wilt worden.

Als je het zo leest is het een mengsel van Big Brother, Sinterklaas, de consumentbond, een fanclub en een identiteitsdief.

Zijn echte vrienden een mengsel van Big Brother, Sinterklaas, de consumentbond, een fanclub en een identiteitsdief?
Gaan beste vrienden steeds meer op elkaar lijken en zijn ze daar wederzijds trots op?
Of is echte vriendschap een volwassen relatie waarin je intiem kan zijn zonder je identiteit te verliezen?

Hoe infantiel moet je willen blijven om steeds weer vertroeteld te worden door je moeder?

Ok. Vertroeteld worden is bij tijd en wijle fijn. Sauna. Wellness. Knuffel. Omhelzing. Getrakeerd worden. Maar je moeder is heus niet die enige mens waarop je uitsluitend aangewezen bent. Dat was misschien anders als baby. Maar nu is dat niet geval.

Hoe ver raak jij trouwens verwijderd van je eigen autonomie en zelfstandigheid, als je wilt worden zoals je moeder?
En daar ook nog trots op bent? Jij bent toch jij?
Een kind van je moeder, je vader, je opa’s en oma’s… tot aan het begin van de schepping toe.
Het gaat er toch om dat jij, in verbinding met allerlei mensen om je heen, je eigen, unieke positie inneemt?
 
Hoe afhankelijk zijn deze vrouwen van hun rol als moeder voor hun eigenwaarde en zelfrespect? Je wordt niet volwassen als je een ander nodig blijft houden om je compleet te voelen.
Snakken moeders zelf niet naar volwassen relaties en zelfontplooiing?

Waarom zouden moeders altijd hun kind in een kinderlijke rol of positie willen houden? Het gaat toch om de uiteindelijke zelfstandigheid en volgroeidheid van het leven dat je baarde?

Ging volwassen zijn niet over een eigen leven opbouwen?
De wereld verkennen, als je daar zin in hebt?
Autonoom zijn? Zelfstandig?
Een eigen vriendenclub opbouwen? Eigen werk of carrière?
Relaties aangaan vanuit een veilige basis in jezelf, doordat je weet en ervaart dat je thuis bent in en met jezelf?

Kinderen zijn voor hun leven afhankelijk van hun verzorgers

Volwassenen hebben keuzes.

Laten moeder en dochter, en moeder en zoon, dan in vredesnaam volwassen keuzes leren maken en op een volwassen manier vriendschappelijk met elkaar omgaan.
Naast al die andere boeiende relaties en vriendschappen, die mogelijk zijn.

Je moeder je beste vriendin?

In de vorm van Big Brother, Sinterklaas, de consumentbond, een fanclub en een identiteitsdief?

Word je nooit volwassen van.

Niet doen.

Hoe kijk jij er tegenaan?
Laat het weten in een reactie!




Daarom is mindfulness niet genoeg voor innerlijke groei

daarom is mindfulness niet genoeg voor innerlijke groei www.naarjezininjeleven.nl

Mindfulness heeft ongelooflijke voordelen. Voor onze innerlijke groei is mindfulness helaas niet voldoende.

Hoe zit dat?

Mindfulness is heel populair – en terecht. Gebaseerd op de basisprincipes van boeddhistische aandacht training is mindfulness in korte tijd onderdeel geworden van de geestelijke gezondheidszorg.

Vooral dankzij de inspanningen van Jon Kabat-Zinn, moleculair bioloog en voormalig hoogleraar aan de universiteit van Massachusetts. Hij leerde boeddhistische mediatie bij de boeddhistische leraren Thich Nhat Hanh en Seung Sahn. Eind jaren zeventig raakte Kabat-Zinn geïnspireerd om de basisprincipes van aandacht training, ofwel mindfulness, toe te passen in een medische setting.

Wetenschappelijke aandacht kwam er onder meer door wetenschappelijke artikelen en de klinische toepassingen, ook schreef hij ruim tien boeken.

Aandacht training, mindfulness, richt zich op onze ervaringen in het hier en nu.

Met nieuwsgierige aandacht en zonder automatisch te reageren leren we meer en meer gewaar te zijn wat er is op het gebied van onze fysieke ervaringen, stemmingen, gevoelens en gedachten.

Wat is, is. Geen oordelen, maar de ervaring zijn.

Onze relatie met onszelf wordt soepeler, meer onbevangen. Ons vermogen werkelijk aanwezig te zijn in onze ervaringen neemt toe. We kunnen ons beter ontplooien doordat we gewaar zijn wat is. Stressbestendiger, minder stress, minder piekeren, minder depressieve gevoelens, kalmer, meer weloverwogen, meer ontspanning – het zijn allemaal fantastische resultaten.

Mindfulness is een zegen doordat een duizenden jaren beproefde methode vanuit een religieuze setting zo makkelijk voor zoveel mensen bereikbaar werd. Niks niet aanvullende eisen, gewoon zonder enige kennis religieus of anderszins: mindful zijn kan iedereen. Fantastisch! Wat ’n weldaad!

Maar hoezo is dat niet genoeg dan? Voor onze innerlijke groei? Voor een beter verstaan van onszelf?

Dat heeft te maken met hoe gezond jouw zelfbeeld eigenlijk is waar je – mindful – zo oordeel loos mogelijk mee omgaat.

Ieders zelfbeeld ontwikkelde zich grotendeels door de interactie met onze ouders/ verzorgers en onze omgeving. Dat zelfbeeld is wie we denken te zijn, hoe we onszelf ervaren, de manier waarop we de wereld benaderen en de manier waarop we denken te weten hoe de wereld in elkaar steekt.

Was de zorg die we ontvingen gericht op onze behoeften als kind?

Was de zorg die we ontvingen gekleurd door onvermogen en kwetsbaarheden van onze ouders en verzorgers?

Op wat voor manier was er discipline?

Konden we de wereld vertrouwen? Leerden we onszelf vertrouwen?

Leerden we uitproberen en mochten we ‘fouten’ maken? Of kropen we eerder in onze schulp doordat de wereld ons niet welkom heette?

Was er zelfs sprake van geweld?

In onze ‘formative years’ die vooral een basis leggen in onze eerste levensjaren maar doorgaan totdat we als jongvolwassene de wereld intrekken, ontstaat ons zelfbeeld. Hoe flexibel is ons zelfbeeld? Hoe star is ons zelfbeeld? De mate van flexibiliteit is een aanduiding voor onze emotionele gezondheid.

Als we in onze kindertijd geen kind konden zijn of zelfs geweld het hoofd moesten zien te bieden dan is er een grote behoefte aan controle – en een minder flexibel zelfbeeld.

Ons zelfbeeld nemen we als waarheid aan. Dat is hoe we zijn. Ik ben dat nou eenmaal. Zo ben ik gewoon. Dit is wie ik ben. Mindful zonder oordelen gewaar zijn wie ik ben, hoe ik mezelf ervaar, is wat je dan doet met aandacht training.

Maar ben ik wel wie ik denk dat ik ben?

Sommige overtuigingen en blinde vlekken in ons zelfbeeld zijn overlevingsmechanismen. Ze zijn niet wie we werkelijk zijn.

Kosten energie om in stand te houden. Zorgen voor angst en boosheid als ze getriggerd worden.

Overlevingsmechanismen zijn noodverbandjes in onze psyche die ervoor gezorgd hebben dat we hebben overleefd. Prachtig! Dat hebben we in ieder geval wel bereikt.

Maar als we ontdekken hoeveel hinder we er eigenlijk van hebben doordat we niet werkelijk onbevangen en flexibel kunnen zijn omdat we onze noodverbandjes beschermen, dan is er meer nodig dan aandacht alleen.

Kennis van gezonde en ongezonde ontwikkeling is noodzakelijk om alle belemmerende delen van ons zelfbeeld te helen. Daarnaast is het noodzakelijk om in een veilige omgeving te ervaren wat ons zo beknelt.

Zonder oordeel ervaren wat ons zo beknelt. Zonder in de automatische verdedigingen te schieten. Mindful ervaren en kennis zijn beiden noodzakelijk.

Mindful ervaren houdt ons in het nu en in ons lichaam. Mindful aandacht geven aan wat is, helpt ons met focus aanwezig te zijn en niet in die ellenlange altijd hetzelfde verhalen van onze geest te verdwalen.

Een zachtmoedige relatie aangaan met wat er zich nu aanbiedt, in dit moment. “Wees mild”, houd ik mijn cliënten voor als schuld en schaamte hun horizon dreigen op te slokken. “Dit is niet wie je bent’, dit is een gevolg van de schade die je onderging.”

Voor het doorwerken van de belemmerende patronen in ons zelfbeeld, de beschermingen uit onze kindertijd, is ook wrijving nodig.

Een spanning tussen wat was en wat komen kan. Niets van ‘het is zo en dat is goed’. Verder kijken dan we eigenlijk zouden willen is het devies. Oncomfortabel is hoe dat voelt.

Het is broodnoodzakelijk dat dat in een veilige setting gebeurt. Juist omdat we de verdedigingsmechanismen moesten beschermen om te kunnen overleven. Want voor je het weet denk je alweer dat je leven ook nu als volwassene op het spel staat.

Daarvoor is die kennis van gezonde en ongezonde ontwikkeling zo nodig en zo helpend. Dan kun je je koppie erbij houden, dan wordt je niet overspoeld door het onaangename dat zich loswrikt.

Die veilige omgeving voor waarachtige innerlijke groei kan een therapeut je bieden.

De wrijving die noodzakelijk is om werkelijk te gaan zien wat onvolgroeid is, kan alleen maar in een veilige relatie ontstaan. Natuurlijk zijn er meer mensen in je leven die je op weg kunnen helpen doordat zij levenservaring hebben. Een therapeut is erop getraind jouw onbewuste patronen te zien en is in staat ze te verhelderen en je begrip bij te brengen voor het hoe en wat van jouw onvolgroeide patronen.

Mindfulness heeft ongelooflijke voordelen. Mindfulness is een prachtig stuk gereedschap, dat ons op elke stap van de weg van onze innerlijke groei kan ondersteunen.

Maar als we werkelijk de hele reis van onze innerlijke ontwikkeling willen maken is het noodzakelijk onze innerlijke dynamiek inclusief onze verdedigingsmechanismen te helen.

En daarvoor hebben we kennis nodig, wrijving en andere mensen.

 

Wat zijn jouw ervaringen? Vertel het in een reactie!




Welke moeder had jij wel?

Ieder kind heeft een moeder. Zij is jouw fundament.

De basis van wie je bent en hoe je naar jezelf en de wereld kijkt werd gevormd door je moeder.

Alles wat niet voedend was in die relatie is voor jou een belemmering.
Het belemmert je om te zijn wie je bestemd bent te zijn.

Het belemmert je zelfliefde.
Het belemmert je om in de wereld te realiseren wat je te bieden hebt.

Als kind wordt je letterlijk ontvangen en opgevangen in je moeders baarmoeder.
Ze is jouw eerste wereld.
Haar overtuigingen worden jouw overtuigingen, haar angsten worden jouw angsten, haar zorgen worden jouw zorgen, haar gedrag wordt jouw gedrag.

Het is noodzakelijk dat we vier moedertaken ontvangen:

Moedertaak 1 – Een voedende moeder

Moedertaak 2 – Een beschermende moeder

Moedertaak 3 – Een bekrachtigende moeder

Moedertaak 4 – Een inwijdende moeder

Moedertaak 1 – Een voedende moeder

Een voedende moeder voedt jouw leven met vreugde.
Het is niet alleen noodzakelijk om te eten te krijgen, je hebt het ook nodig gedragen en gekoesterd te worden.
Dat je hele palet aan lichamelijke, emotionele, mentale en spirituele behoeften wordt gezien en erkend terwijl je opgroeit.
Daardoor kun je al deze aspecten in jezelf ook ontwikkelen.
Het wordt je immers voorgeleefd…

Maar een voedende moeder die voedt met vreugde is een moeder die het bestaan van jou als kind kan vieren als bron van schoonheid en liefde.

Als je dat ontvangt hou je je hele leven een diep gevoel van waarde doordat je bestaat en leef je met spontane blijheid, die van niets afhankelijk is.

Als je hierin tekort komt dan kun je op volwassenen leeftijd een diepe leegte voelen, of een onvermogen blij te zijn voor anderen, of jezelf niet de moeite waard vinden – ook al presteer je nog zoveel.
Zowel in relaties als wanneer je alleen bent, kan dit de kop opsteken.
Het kan zelfs voelen alsof het te laat is, dat het je nooit zal lukken je compleet te voelen.

Moedertaak 2 – Een beschermende moeder

Een beschermende moeder voorkomt alle fysieke en emotionele, mentale en spirituele schade omdat jij jezelf nog niet kan beschermen.
Geen enkel kind zou aan misbruik moeten worden blootgesteld, ook niet aan de dreiging daarvan.
Het is zo ontzettend jammer dat zoveel moeders en vaders zelf zoveel pijn hebben dat een kind eigenlijk juist tegen hen moet worden beschermd.

Bij een beschermende moeder staat haar kind in haar moederlijke zorg centraal en niet zijzelf of haar behoeften.

Als je deze bescherming werkelijk ontvangt dan ontwikkel je een innerlijke zekerheid van veiligheid en een vertrouwen in het leven zelf.

Als je hierin tekort komt dan heb je vaak het gevoel dat je niet veilig bent.
Of je hebt het gevoel overal alleen voor te staan. Dat niemand naast je staat of solidair met je is.
Vaak ontwikkel je allerlei gedrag om dit gevoel te ontwijken.
Of je wordt trots dat je zo sterk standhoudt bij allerlei tegenspoed. Dat mag ook best, maar je worden pas echt sterk als je je pijn van onveiligheid kunt helen.
Als je jouw pijn de bescherming kunt geven die jij hebben ontbeerd.
Dan pas wordt je ware kracht geboren.

Moedertaak 3 – Een bekrachtigende moeder

Een bekrachtigende moeder voedt je moed, je onafhankelijkheid en je zelfvertrouwen.
Zij heft ons op naar haar niveau van alle krachtige vermogens die zij in zich heeft.
Een moeder is hier toe in staat als zij zelfvertrouwen heeft, zichzelf vertrouwt en van zichzelf houdt en weet dat het haar bijna heilige taak is om jouw jonge leven kracht te geven.
Als je op deze manier leert, dan leer je ook uitproberen en leer je van je fouten.

Je leert gezonde discipline en je leert leren.
Je interesses worden enthousiast ontvangen, het belang van je pogingen en je werk worden erkend en aangemoedigd.

Falen wordt opgemerkt zonder jou in je waarde aan te tasten, terwijl jouw nieuwsgierigheid en integriteit worden gekoesterd.

Als een moeder niet een bekrachtigende moeder kan zijn maar zich bedreigd voelt in haar eigenwaarde ontstaan er situaties van verwaarlozing, kritiek of afhankelijkheid van moeder aan het kind.
Als een moeder zichzelf teveel identificeert met het kind dan wil ze wel bekrachtigen, maar onder voorwaarden.
Bijvoorbeeld dat het kind op haar gaat lijken of op manieren waardoor zij tevreden kan zijn: een subtiele vorm van slavernij.

Voeden en beschermen is iets dat een moeder voor haar kind doet, bij bekrachtigen leer je je eigen kracht en vermogens te ontwikkelen door het zelf te doen.
Dit is een cruciaal verschil.
Door bekrachtigd te worden kun je stevig op je eigen benen staan – waar je ook thuishoort – en heb je zelfvertrouwen.

Moedertaak 4 – Een inwijdende moeder

Een inwijdende moeder ondersteunt de inwijdende transformatieve stappen in jouw ontwikkeling waardoor jij een zekerheid opbouwt dat je betekenis hebt in de wereld en dat jouw leven betekenis heeft.
Deze is niet de makkelijkste om te begrijpen.
Bijvoorbeeld ervaart een dochter het innerlijke palet van vrouw-zijn door hoe haar moeder zich veilig en autonoom in haar vrouw-zijn beweegt en voelt.
Een vader erkent bijvoorbeeld de authentieke kracht van de dochter en haar natuurlijke recht om waarachtig een vrouw te worden.

Bijvoorbeeld voor een jongen is de vader de primaire inwijder in het man zijn, maar de moeder herkent dat de jongen haar zijde verlaat om man te worden in gezelschap van mannen.
De inwijdende moeder herkent dit als passend en op tijd, en niet als een zelf verlaten worden.

Als je dit niet ontvangt blijven er vaak schuldgevoelens rondspoken, of je weigert volwassen te worden, of je weet niet hoe je je eigen plek in de wereld moet innemen.
Het is een van de pijnlijkste stappen van ouderschap, het is volkomen zelfloos.
Een moeder kan alleen een inwijdende moeder zijn als zij dit zelf heeft ervaren, zelf deze stappen op haar levenspad wel heeft kunnen zetten.

Als je dit niet ontvangt kun je bijvoorbeeld een vervanging zoeken in leraren, die je vast heel veel kunnen leren. Zodat je altijd de houding van een leerling houdt.
Of naarstig antwoorden willen vinden in je leven, in plaats van zelf de oplossingen te creëren.
Inwijding gaat uiteindelijk over meesterschap.

Een inwijdende moeder en vader kunnen alleen maar een begin maken.
Je hele leven lang blijf je op dit niveau eigenlijk stappen zetten.
Het begint in het gezin waarin je opgroeit met het vinden en vormen van jouw identiteit, vervolgens bloeit jouw innerlijke heelheid op en uiteindelijk voleindigt het zich in een gevoel en ervaring van verbondenheid met het leven zelf.

Elk van deze stappen van inwijdingen in het leven zijn steeds subtieler. Ongeheelde wonden blijven de kop opsteken.

Het is nooit te laat om jouw moederwond te helen.

Jij kunt leren jezelf te voeden met vreugde, jezelf te beschermen, te bekrachtigen en je kunt jouw inwijdingsstappen in het leven gaan.

Dan hoef je niet langer te overleven, maar kun je doen wat je hier bent komen doen: leven!

Waardevol!

Zinvol!