Waarom je hier wel slaagt om je leven te transformeren:

Je wilt af van het gevoel dat er iets mis met je is. Of dat je eerst iets aan jezelf moet veranderen voordat anderen je kunnen waarderen of van je kunnen gaan houden.

Je wilt leven met zelfvertrouwen, vanuit een gevoel van veiligheid en een gezonde basis.

Je wilt slagen in je doelen: in je werk, je carrière. Je wilt een fijn leven kunnen opbouwen met je partner en de mensen die er voor jou toe doen.

Je wilt echt leven, niet langer overleven, maar volop in je leven staan.

Door het helen van je moederwond (je vaderwond) herstel je je eigen basis, je fundament voor je leven. Je wordt hoe je bedoeld bent te zijn als mens. Dit heeft een heel krachtige positieve werking op alles in je leven: jouw relatie met jezelf, met je lichaam, met je financiën, met je werk, je carrière, je zelfstandigheid, je relaties met andere mensen, je lef om je leven en je missie en visie te leven, en nog veel meer…

Paula-Willemijn, waarom doe je wat je doet?

“Ik ervaar het als zo ontzettend waardevol als mensen er in slagen die loden last van ‘niet goed genoeg’ uit hun nek weten te krijgen. Die innerlijke zwartheid en pijn van ‘ik zou iemand anders moeten zijn, dan pas houden mensen van me’. Dat is zo belemmerend!

Het belemmert alles in je leven. Omdat je basis is verminkt. Je lef werkt maar op halve kracht. Je gelooft er eigenlijk al niet meer in. Dat het nog iets wordt. En het doet zeer. Echt zeer. En als je dan ontdekt dat dat niet hoeft… als je ontdekt dat het slechte nieuws niet waar is… Dat is onbeschrijfelijk! Dat is onbetaalbaar! Je hebt alles terug. Jezelf. Je hele leven. Al je mogelijkheden. Het is een wonder!”

Wat boeit jou zo in jouw werk?

“Wat mij blijft boeien is hoe verschillend mensen kunnen zijn, dat blijft me werkelijk boeien, ja. In die zin is mijn werk altijd weer nieuw. Elke dag. En het is zo mooi om te zien wat er gebeurt als mensen het lef hebben echte stappen te zetten. Geen enkel levensverhaal is hetzelfde. Geen mens is hetzelfde. Maar we verlangen allemaal naar huis. Om te weten, diep in onszelf, dat het goed is. Dat het goed is dat we er zijn. Dat we er toe doen! En dat we het goede in ons leven en in de wereld kunnen laten opbloeien. Weten dat we daar allemaal toe in staat zijn, dat doet er toe! Dat geeft zo’n ontzettende vervulling. Dat doet zo goed.

En als vanzelf, nou ja.. bijna vanzelf, weet je ook wat je wilt. Waar je naar toe wilt. In je leven. Ga je constructieve stappen zetten, want je hoeft jezelf niet meer te saboteren. Het gaat lopen. Fantastisch!”

Paula-Willemijn(300x225)

Heb je gepubliceerd? Boeken of artikelen, ofzo?

“Elke twee weken publiceer ik een artikel dat tips geeft over het helen van je moederwond (je vaderwond). Dat doe ik met het gratis eZine dat ik verstuur aan allerlei abonnees. Je kunt je er voor inschrijven en dan ontvangt je het tweewekelijks automatisch in je mailbox. Ik deel mijn kennis en inzichten en het verplicht je tot niets.

Mijn eindscriptie is gepubliceerd in 2011. Vragen om de dood gaat over de mate waarin zelfbeschikkingsrecht een gewenst menswaardig levenseinde in geval van euthanasie en hulp bij zelfdoding kan vormgeven.

Sinds 2012 ben ik eindredacteur voor het kwartaaltijdschrift Reflectie, dat religie en spiritualiteit belicht vanuit theosofie en gnosis. Daarin zijn ook enkele religieus-spirituele artikelen van mij gepubliceerd.

Mijn volgende boek, Niets om bang voor te zijnvan angst naar vertrouwen door het helen van je moederwond (je vaderwond) geeft, zoals de titel al duidelijk, heel veel van mijn huidige inzichten en kennis.”

Wat is je filosofie?

“Ik werk vanuit een optimistisch mensbeeld. Je geboorte is niet je lot. Je kunt je je hele leven blijven ontwikkelen. En je hebt altijd de mogelijkheid oude stukken weer op te pakken, dus je kan ook je oude pijn helen. Als je maar weet hoe.

‘Slechts in een werkelijke ontmoeting wordt genezing mogelijk gemaakt, ‘ het is een uitspraak die grote indruk op mij heeft gemaakt. Want dit is hoe het werkt. Als mens besta je niet alleen maar op jezelf, als mens besta je ook in je relaties met anderen. Zonder andere mensen kun je niet eens bestaan. En hoe meer je jezelf kan geven, of hoe meer je van jezelf terugvindt, des te meer kun je betekenen in je relaties en in je werk en je carrière. En een werkelijke ontmoeting, met iemand die zich voor jou zoals je bent openstelt, is zo belangrijk omdat jouw pijn werkelijk kan worden gehoord en gezien en daardoor worden erkend. Dat klinkt dan misschien wel moeilijk, of als gedoe, maar we stoppen allemaal onze pijn weg.

We willen het niet, we willen ervan weg. Als je daarmee stopt en er wel naar kan gaan kijken dan vind je ook de wens eronder, die je wel nodig hebt voor je jezelf en voor je leven.

Bovendien ervaar je in die ontmoeting, in die onvoorwaardelijk acceptatie van jouw onvolkomenheid, dat je er niet alleen voor staat. En jouw pijn was juist dat er iets mis was met jou. Dat blijkt dan werkelijk niet waar te zijn. Je hebt ook steun aan iemand die jou werkelijk begrijpt en je proces snapt. Je hebt iemand die jou kan helpen zelf te leren stappen te zetten.”

Paula-Willemijn van Rooijen moederwond vaderwond www.naarjezininjeleven.nl persoonlijke ontwikkeling zingeving

Wat weet je er persoonlijk zelf van?

“Ik kan ook goed invoelen wat er is voor een ander. Dat komt natuurlijk ook doordat ik dit proces zelf heb doorlopen. Dit is wat ik ervan weet…

Gaandeweg mijn leven ben ik geswitcht van natuurwetenschappen naar geesteswetenschappen. Ik heb een periode Scheikunde gestudeerd aan de Rijksuniversiteit Utrecht. Vervolgens maakte ik de switch naar elektronica en ben ik gaan werken bij een Telecomgigant. Voor het werk op het gebied van het in bedrijf stellen van dataverbindingen was ik bijna elke dag op pad naar klanten: bedrijf aan huis, middenstanders, winkels, bedrijven, kerken, defensie, overheid, etc. Lokale, nationale en internationale verbindingen.

Boeiende techniek!

Boeiende mensen!

Ik heb dat met veel plezier gedaan!

Toen werd ik ziek.

Dat sloeg in als een bom: een invaliderende auto-immuunziekte.

Medisch gezien niets aan te doen.

Wat kan ik dan wel doen?

Medisch gezien was er ook niets te voorspellen over het verloop ervan. Het kon mild zijn en blijven, het kon ook desastreus invaliderend zijn en binnen tien jaar dood.

Ik was 32 jaar.

Hoe moet het dan wel?

Ontzettend beangstigend.

Die angst kende ik ook wel uit mijn jeugd: alsof het leven zelf van mij werd weggerukt. En ik nergens houvast meer heb, maar wel black-outs door die angst. Verdoemd. Verlaten. Het enige is de hoop dat deze duisternis voorbij gaat.

Ik ben opgegroeid in een gezin met lichamelijke en geestelijke mishandeling. En waar de razernij zich redeloos over me kon uitstorten, onverwacht. In dit zieke familiesysteem had niemand nog eerlijke kansen.

Toch ging ik puberen, als jongste kind. Volkomen onverwacht voor mijn ouders, die weer een braaf kind hadden verwacht.

Ik had wel een waarde voor hen. Mijn goede schoolprestaties die zo mooi op hen afstraalden. Het beste dat zij met mij voor hadden, als ik maar gehoorzaam deed wat zij wilden. Én dat ik hen, met name mijn moeder, zo kon opvrolijken. Zo kreeg zij mij nodig voor haar problemen. De rollen van moeder en dochter werden verwisseld.

Maar dat ik een gewone puber werd, kwam, in hun woorden, doordat ik niet wilde deugen. Het evenwicht in het zieke familiesysteem werd door mijn puberen verstoord en bedreigd. Dit leidde niet naar een toestand van groei, openheid en menselijkheid. De rangen werden gesloten en ik werd de schuld van alles, want ik deugde immers niet. Ik week af. Ik was niet in orde, volgens hen. Daardoor was er voor hen ook geen enkele aanleiding verantwoordelijkheid te nemen of verder te kijken dan hun neus lang was. Dat komt vaak op hetzelfde neer, denk ik.

Dus toen ik ziek werd op mijn 32e en dat voor mij voelde als ‘levenslang’, waren de parallellen heel groot. Innerlijk. Want ook hier was geen ontsnappen aan.

Hoe wel?

Hoe leef ik wel gelukkig verder?

Ondanks alle onzekerheid?

(als je alles gehad hebt, krijg je dit)

Dat werd een lange innerlijke reis.

Dat mijn ouders en verzorgers grote klappen hadden opgelopen in de Tweede Wereldoorlog wist ik wel. Hoe dit soort schade doorwerkt, daarover ontdekte ik meer en meer. Hoe verder ik kwam op mijn innerlijke reis, hoe dieper ik inzicht kreeg in hun geschiedenis en hun trauma’s. En in mijn geschiedenis en mijn trauma’s.

Voor mijn ziekte, zo meldde de medische stand mij, kon ik het beste maar mijn eigen expert worden, want zij wisten het niet. Zij wisten geen oorzaken, zij wisten geen oplossingen. Dus ben ik ook daar op pad gegaan.

Ik ben nu twintig jaar verder en zo godsgruwelijk dankbaar dat ik zoveel te weten ben gekomen. Dat is bijna niet te beschrijven. Ik weet nu zoveel meer over gezondheid en waarheid en wijsheid en goedheid en echte veiligheid en vergeving en verzoening en dankbaarheid en liefde. Ik dank God op mijn blote knietjes dat mijn diagnose geen invaliditeit werd. De enige beperkingen die ik heb zijn een beperking in werkuren en een lage tolerantie voor ‘moeten’ en ‘opgelegde stress’.

En het voelde bijna als een geschenk uit de hemel dat in 2006 de Hbo-opleiding Zingeving & Spiritualiteit voor het eerst ging starten! Zo gaaf! Hier was ik al jaren mee bezig. Hier zou ik nog veel en veel meer kunnen ontdekken!

Door de opleiding heb ik een integrale kennis gekregen van denkers in alle eeuwen en culturen die bezig waren met de vraag naar ‘zin’. Religieus, filosofisch, mystiek, spiritueel, existentieel, psychologisch, transpersoonlijk – gedegen kennis op al deze gebieden. Daarnaast was het ook een scholing tot therapeut.

En door mijn eigen geschiedenis en ervaringen heb ik werkelijk inzicht in hoe zingeving en bezieling werkt. En hoe het helen van je moederwond (je vaderwond) echt werkt.

Maar het had wel z’n eigen tijd nodig…

… Als iemand mij dertig jaar geleden had verteld dat het mogelijk is om je moederwond (je vaderwond) te helen, dan had ik diegene vriendelijk verzocht op te hoepelen… (en liefst heel snel)

… Als iemand mij twintig jaar geleden had verteld dat het mogelijk is om je moederwond (je vaderwond) te helen, dan had ik gemeld dat ik heel andere dingen nodig had ‘nu’!

… Als iemand mij tien jaar geleden had verteld dat het mogelijk is om je moederwond (je vaderwond) te helen, dan had ik gehoopt dat het echt waar zou zijn dat die pijn en zwartheid kon verdwijnen.

… Als iemand mij vijf jaar geleden had verteld dat het mogelijk is om je moederwond (je vaderwond) te helen, dan had ik gezegd: jazeker!

… Als iemand mij had verteld dat het mogelijk is om je moederwond (je vaderwond) te helen, dan zeg ik nu: “Zeker weten! En wat is het onvoorstelbaar hoe veel het je allemaal oplevert. Want dat is echt zoveel meer dan je je in je stoutste dromen had kunnen voorstellen! Het is een geschenk dat altijd maar geeft en meer nog geeft! Het is een zegen!”

Daarom wil ik met jou delen hoe dat in elkaar steekt. En hoeveel profijt jij er echt van kan hebben om jouw moederwond (je vaderwond) te helen!”

Wil je verder nog iets vertellen?

“Eind februari 2018 ben ik tot priester gewijd in een vrijzinnig katholieke traditie.
Ik was al sinds 2006 actief bezig om me binnen die traditie te bekwamen in theologie, esoterisch christendom en liturgisch werk. Naast dagelijkse meditatie is dit een van de pijlers die mijn persoonlijke spiritualiteit voedt.
Ik vind het prachtig. Er zijn zoveel lagen te ontdekken in liturgie en de symbolen en wijsheid waarop het stoelt.

Een van de mooiste dingen vind ik bijvoorbeeld hoe wordt gedacht over vrijheid en geloof. Dat men vindt dat mensen vrij zijn in hun interpretatie van heilige geschriften. Dat dogma’s voorschrijven en voorwaarden stellen voor sacramenten de ander niet vooruit helpt. Men neemt dit standpunt niet in uit onverschilligheid voor de waarheid, maar omdat men weet dat geloof alleen maar het resultaat kan zijn van persoonlijke studie of intuïtie.

Je kunt alleen maar iets voor waar aannemen, als je er zelf toe gekomen bent in te zien dat het waar is.
Dat is zo belangrijk. In jou moet de waarheid tot leven komen, dan kun je het ook vanuit je essentie inzetten op allerlei gebieden in je leven.

Het is die vrijheid, denk ik, die ieder mens vooruit helpt op zijn of haar levenspad. Die vrijheid geeft je alle ruimte nieuwsgierig te zijn naar echte oplossingen. Het geeft je het mandaat volledig verantwoordelijk te mogen zijn voor je leven en al het goede dat je de wereld te bieden hebt. Het laat je werkelijk rechtop staan tussen hemel en aarde.

Ik blijf een groot fan van de Labrador Retriever, lekker eten en gezelligheid.

En ik ben nog steeds mateloos gefascineerd door de grondslagen van het universum.”

Meer informatie? Klik hier om contact op te nemen.

Paula-Willemijn van Rooijen www.naarjezininjeleven.nl persoonlijke ontwikkeling zingeving moederwond vaderwond

Wat anderen waarderen in de werkwijze van Paula-Willemijn:

“Ik heb een positief toekomstbeeld gekregen door de gesprekken met jou. Ik ben er achter dat eigenlijk ik zelf mijn beste, ideale partner ben. Eerder zocht ik die steeds in een ander. Maar ik ben het gewoon zelf.

Waar eerst de pijn in mij was, samengebald en krampachtig, is er nu ruimte in mezelf. De blokkade in mezelf, die er was, het vastgekneld zijn in mezelf is verdwenen. Er is een ruimere, bredere basis gekomen van waaruit ik elke dag leef.

En het was heel belangrijk voor mij dat je je echt hebt open gesteld voor mij.”

(Patty B.)

“Je persoonlijke benadering straalt professionaliteit uit. De aanwezige thema’s weet je goed terug te geven en te verwoorden. Jouw bezieling is uitnodigend.”

(cursist)

“Je ‘draagt’ een ruim inzicht uit. Zeker niet in algemene zin. Je kwaliteit ervaar ik als breed en diepgaand. Daarbij weet je met gepaste humor je kennis over te brengen.”

(cursist)

“Ik heb groot vertrouwen in jouw inzichten. Ik heb genoten van jouw enthousiasme.”

(cursist)

Meer informatie? Klik hier om contact op te nemen.

In dit filmpje vertelt Paula-Willemijn meer over de achtergronden van Naar je Zin In Je Leven. Het is een informele opname. De video start al tijdens het spreken.

De opname is gemaakt op 29 mei 2015 in Utrecht tijdens de eerste inspiratieborrel van de Nederlandse Vereniging voor Zingevingstherapeuten (NeveZi). In 2018 is NeVeZi opgegaan in de Alumni vereniging van de Academie voor Geesteswetenschappen, Utrecht.

Paula-Willemijn van Rooijen

Paula-Willemijn van RooijenOver Paula-Willemijn